Praca pielęgniarki amerykańskiej

Wykorzystanie czasu pracy przez pielęgniarkę jest częstym tematem analiz. Dowodzą one, że pielęgniarka poświęca zbyt dużo czasu na pracę niezwiązaną z opieką nad pacjentem.

Anna Ksykiewicz-Dorota w książce „Podstawy organizacji pracy pielęgniarskiej” pisze: „W polskim systemie ochrony zdrowia na pielęgniarskich stanowiskach pracy pielęgnacja bezpośrednia zajmuje zaledwie średnio 20-30% ogółu czasu pracy pielęgniarek”.

I dalej: „świadczy to o nieefektywnym wykorzystaniu czasu personelu, którego wiedza i umiejętności zostały wykształcone i ukierunkowane na pomoc w zapobieganiu chorobom, leczeniu i rehabilitacji chorujących już ludzi”.

Pozostały czas wypełnia pielęgniarkom m.in. transport chorych na terenie szpitala i poza nim na badania diagnostyczne i konsultacje, zdawanie ustne i pisanie raportów pielęgniarskich, wypełnianie dokumentacji, zanoszenie próbek do pracowni diagnostycznych itp.

Najczęściej to także pielęgniarki odbierają leki z apteki centralnej szpitala i układają je w magazynach oddziałowych.

Opierając się na własnych doświadczeniach, spróbuję na kilku przykładach przedstawić, jak z tym problemem radzą sobie pielęgniarki zatrudnione w prywatnym 218-łóżkowym szpitalu Thorek Hospital and Medical Center w Chicago.

Po pierwsze pielęgnowanie
Kluczową sprawą jest założenie, że główne obowiązki pielęgniarki wiążą się z pielęgnowaniem pacjenta.

Oczywistą konsekwencją jest fakt, że wszyscy pracownicy szpitala nastawieni są na maksymalną pomoc pielęgniarce tak, aby miała ona wystarczająco dużo czasu dla pacjenta.

Oczekiwanym przez zarządzających szpitalem skutkiem takiego założenia jest przede wszystkim satysfakcja i zadowolenie pacjenta z pracy szpitala; w przyszłości będzie on chciał się leczyć w tym właśnie szpitalu.

Skutkiem dodatkowym jest wysoki prestiż zawodu pielęgniarki w społeczeństwie: pacjent widzi, jak ważną funkcję w szpitalu pełni pielęgniarka, z jego punktu widzenia jest ona centralną postacią.

Pielęgniarka jest zawsze dostępna dla swojego pacjenta. Dzieje się tak dzięki konsekwentnemu zastosowaniu określonych rozwiązań.

Nie opuszcza oddziału z wyjątkiem przerwy na lunch (pół godziny), przewożenia pacjenta na inny oddział lub odbierania krwi z banku krwi.

Dyżurki pielęgniarskie ulokowane w połowie długości korytarza nie są zamykane (bez drzwi). Jeśli pielęgniarka akurat nie przebywa u swojego pacjenta, to zawsze można ją zastać w dyżurce.

Zajmuje się tam analizą i uaktualnianiem procesu pielęgnowania swoich pacjentów; robi to na komputerze. Do sprzętu ma zawsze dostęp.

Ma pod opieką 5–6 pacjentów, a w dyżurce znajduje się 4–5 komputerów. Na bieżąco analizuje dokumentację pacjenta, która musi być w tym miejscu stale dostępna.

Lekarz nie może wynosić historii choroby pacjenta poza dyżurkę pielęgniarską. Pielęgniarka jest najważniejszym źródłem wiedzy o aktualnym stanie zdrowia pacjenta.

Kto wspiera pielęgniarkę
Pielęgniarka korzysta z pomocy pracowników odpowiedzialnych za transport pacjenta na badania (pracownie zatrudniają pracowników zajmujących się transportem chorych), korzysta też z pomocy techników laborantów.

Pobierają oni krew do badań (wyjątek stanowi pobranie materiału z wkłucia centralnego i od pacjenta dializowanego; te czynności wykonuje pielęgniarka).

Technicy terapii oddechowej (Respiratory Therapy Technicians) wykonują takie zabiegi, jak tlenoterapia, gimnastyka oddechowa, oklepywanie, pobieranie plwociny do badań, reanimacja.

Inni wyspecjalizowani pracownicy wspierający pracę pielęgniarek to technicy fizjoterapii i technicy EKG.

W swojej codziennej pracy pielęgniarka z Thorek Hospital nie może się obejść bez sekretarki medycznej (unit secretary), która zleca transport, badania, diety, wysyła faksem zlecenia lekarskie do apteki.

Jej stanowisko pracy znajduje się w dyżurce, a nie w sekretariacie.

Znaczną część pracy przy chorym (także pielęgnacyjnej) wykonują inni pracownicy. Asystentki pielęgniarskie zajmują się m.in. toaletą pacjentów, zmianą bielizny, przeprowadzają pomiary parametrów.

Na znaczną oszczędność czasu pielęgniarki pozwala przygotowanie leków przez aptekę szpitalną.

Pielęgniarka nie przynosi leków z apteki, nie rozkłada ich w szafkach oddziałowych, nie rozkłada leków przed każdym podaniem, nie przepisuje leków z kart zleceń.

Droga leków od zlecenia lekarskiego do przyjęcia ich przez pacjenta przedstawia się następująco.

Zlecenie lekarskie jest wysyłane faksem do apteki przez sekretarkę medyczną, apteka przygotowuje leki i jej pracownik dostarcza je na oddział (jeśli na cito, to natychmiast, w pozostałych przypadkach – w godzinach podawania leków) i wreszcie pielęgniarka podaje lek pacjentowi.

Zostały wypracowane zasady współpracy apteki z oddziałem: apteka dostarcza leki dla pacjentów raz na dobę (kasety są uzupełniane przez aptekę o godz. 8) łącznie z kartami podawania leków, które są sporządzone na podstawie spływających zleceń lekarskich; pielęgniarka odnotowuje na nich fakt podania leku.

Apteka dostarcza też płyny infuzyjne i kroplówki z rozpuszczonym lekiem (wyjątek stanowią antybiotyki, które dostarczane są na oddział w pakiecie z rozpuszczalnikiem; zazwyczaj lek jest połączony z 100-mililitrowym pojemnikiem NaCl, a jego rozpuszczenie następuje po złamaniu łącznika) oraz strzykawki z roztworem heparyny do udrażniania wenflonów.

Pielęgniarka umieszcza leki w wózku z przegródkami z nazwiskami pacjentów.

Każda pielęgniarka ma swój wózek na leki, który jest elektronicznie zamykany (do jego otwierania potrzebna jest znajomość kodu).

W wózku znajdują się dodatkowo jednorazowe kieliszki, lignina jałowe gaziki itp.
* * *
Te i inne rozwiązania są opracowywane przez zespół pielęgniarek odpowiedzialnych za szkolenia personelu.

Mimo wielu udogodnień i ułatwień w pracy zawód pielęgniarki należy wciąż do najtrudniejszych.

Jego uciążliwość i trudność „przechyliła się” z wysiłku fizycznego na wysiłek umysłowy i psychiczny, gdyż proces pielęgnowania to ciągła obserwacja chorego, wyciąganie wniosków, podejmowanie decyzji i adekwatne interwencje pielęgniarskie.

To właśnie obserwacja pacjenta i podejmowanie stosownych działań powinno zajmować pielęgniarce najwięcej czasu w trakcie dyżuru, ponieważ na tym przecież polega ISTOTA tego zawodu.

Ewa Orawczak

Na podstawie XIV konferencji naukowej Oddziału Śląskiego i Dolnośląskiego PTU i Pielęgniarek Urologicznych „Urosilesiana”, Szczyrk, wrzesień 2009.