szukaj
Materiały filmowe Zobacz więcej
DSC_2085

DSC_2085

Data: 10.01.2011

W najnowszym numerze
W najnowszym numerze
REKLAMA
szukaj

Austria

Wejście Polski do Unii Europejskiej otworzyło nasze granice. Dziś już coraz częściej podróżujemy po Europie. W razie potrzeby możemy skorzystać z pomocy medycznej w ramach polskiego ubezpieczenia zdrowotnego. Jednak w każdym kraju UE korzystamy z pomocy medycznej na zasadach w nim obowiązujących. Warto zatem wiedzieć, czego możemy się spodziewać, gdzie i najważniejsze: za ile.

 

W Austrii konstytucyjny obowiązek zapewnienia obywatelom opieki zdrowotnej ciąży na państwie. Zadania i działania w tej sferze są jednak podzielone. Obok państwa uczestnikami systemu są landy, gminy i samorządne instytucje ubezpieczenia zdrowotnego. Rząd federalny sprawuje formalny nadzór nad systemem opieki zdrowotnej oraz systemem ubezpieczenia zdrowotnego.

 

Władze prowincji są odpowiedzialne za administrowanie i zarządzanie zakładami opieki zdrowotnej. Obecnie w Austrii działa 27 funduszy ubezpieczenia społecznego, zrzeszonych w Naczelnym Związku Austriackich Ubezpieczeń Społecznych. Jest to niezależna instytucja, odpowiedzialna za: ustalanie poziomu refundacji za leki, tworzenie polityki i głównych kierunków działań dla świadczeniodawców, kontraktowanie usług ze wszystkimi świadczeniodawcami, koordynowanie pracy funduszy ubezpieczenia medycznego i społecznego.  

 

Fundusze ubezpieczenia zdrowotnego Fundusze obejmują trzy typy ubezpieczenia: zakresu opieki medycznej w nagłych wypadkach, chorobowego (zasiłki chorobowe) i społecznego. Regionalne fundusze ubezpieczenia zdrowotnego zawierają kontrakty z lekarzami podstawowej opieki zdrowotnej. Relacje pomiędzy Funduszami Ubezpieczenia Zdrowotnego i szpitalami są regulowane przez: Naczelny Akt Ubezpieczeń Społecznych (ASVG), Federalny Akt Szpitali (B-KAG) i Akt Szpitali Regionalnych.

 

Prywatne (dodatkowe) ubezpieczenia zdrowotne są oferowane przez towarzystwa ubezpieczeniowe. Około 1/3 Austriaków ma dodatkowe ubezpieczenia zdrowotne, co stanowi około 7% całkowitych wydatków na zdrowie. Dodatkowe ubezpieczenia obejmują pokrycie kosztów leczenia ambulatoryjnego, zapewniają m.in. ponadstandardowe warunki pobytu, skrócenie czasu oczekiwania na niektóre usługi.

 

Austriackie ubezpieczenie społeczne obejmuje 99% społeczeństwa. Ubezpieczenie społeczne realizuje świadczenia zdrowotne i pielęgnacyjne w ramach filarów: społecznego ubezpieczenia zdrowotnego, ubezpieczenia pielęgnacyjnego i społecznego ubezpieczenia wypadkowego.

 

Podstawą kontraktowania świadczeń zdrowotnych są umowy ramowe zawierane między Naczelnym Związkiem Austriackich Ubezpieczeń Społecznych i Izbami Lekarskimi na szczeblu landów. Na podstawie tych umów są zawierane indywidualne umowy między pojedynczymi lekarzami i daną instytucją ubezpieczeniową.  

 

Świadczenia domowe i szpitalne Lekarze ogólni tworzą grupę lekarzy pierwszego kontaktu – lekarzy domowych, którzy w razie potrzeby kierują pacjenta do specjalisty lub szpitala. Nie oznacza to jednak, że pacjent najpierw musi się kontaktować z lekarzem domowym. Ma on prawo bez uprzedniej konsultacji z lekarzem domowym zgłosić się bezpośrednio do specjalisty lub poradni przyszpitalnej.

 

Świadczeniami gwarantowanymi przez społeczne ubezpieczenie zdrowotne są świadczenia lekarskie udzielane przez lekarzy kontraktowych ubezpieczenia i lekarzy nie posiadających umowy z kasą chorych. Leki wypisane przez lekarza są realizowane przez apteki na rachunek instytucji ubezpieczającej, a pacjent dopłaca tylko 42 szylingi (w przeliczeniu ok. 12 zł) za opakowanie.

 

Wyłączone z dopłaty są leki na choroby zakaźne objęte obowiązkiem zgłoszenia i leki dla pacjentów z grupy tzw. „trudnych przypadków społecznych”. Każdy ubezpieczony ma prawo do leczenia szpitalnego. Instytucje ubezpieczeniowe podpisują umowy na świadczenia ze szpitalami publicznymi i prywatnymi. W szpitalach austriackich obowiązują dwa rodzaje opłat: powszechna i specjalna. W powszechnej udział ubezpieczonego w kosztach jest niewielki – około 65 szylingów dziennie.

 

Udział ubezpieczonego w kosztach jest ograniczony do 28 dni w roku. Przy opłacie specjalnej kasa pokrywa stawkę pielęgnacyjną, różną w poszczególnych szpitalach. Za pozostałe świadczenia płaci pacjent lub jego prywatne ubezpieczenie zdrowotne. Społeczne ubezpieczenie zdrowotne pokrywa również koszty transportu związane ze skierowaniem do szpitala, świadczeniami medycznymi i pielęgnacją domową.

 

Od lat 90. są finansowane przez ubezpieczenie określone świadczenia: medyczne i pielęgnacyjne, udzielane na zlecenie lekarza w domu chorego przez pielęgniarki, psychoterapeutów, rehabilitantów, fizykoterapeutów i logopedów. Od 1974 r. istnieje program badań ciężarnych i dzieci do 50. miesiąca życia, który obejmuje: 5 badań ogólnych i 2 badania USG ciężarnej oraz 8 badań ogólnych, 1 ortopedyczne, 1 laryngologiczne 1 USG i 2 badania okulistyczne dziecka.

 

W austriackim systemie ochrony zdrowia każdy ubezpieczony ma raz w roku prawo do badań stwierdzających stan jego zdrowia.  

 

Źródła finansowania

Ponad 1,1 mln obywateli austriackich dodatkowo opłaca prywatne ubezpieczenie zdrowotne, jako uzupełnienie ubezpieczenia społecznego. Składki na ubezpieczenie prywatne można częściowo odpisywać od podatku. Prywatne ubezpieczenie obejmuje zakres świadczeń nie objętych lub nie w pełni finansowanych przez społeczne ubezpieczenie zdrowotne.

 

Są to np. szczególne świadczenia stomatologiczne, środki lecznicze i ortopedyczne, świadczenia udzielane przez dowolnie wybranego lekarza, wyższy standard zakwaterowania w przypadku hospitalizacji. W 1994 r. w Austrii było 325 szpitali publicznych, prywatnych i użyteczności publicznej finansowanych ze środków publicznych.

 

Głównym źródłem finansowania opieki zdrowotnej są wpływy ze składek. Inne źródła przychodów to: dopłaty pacjentów, środki finansowe z funduszu wyrównawczego, wpływy z lokat (10,8%), subwencje Federacji (0,7%). Składki opłacają w połowie pracodawcy, w połowie pracownicy. Świadczenia pieniężne i rzeczowe dla osób wymagających opieki długoterminowej reguluje ustawa federalna o opiece długoterminowej z 1993 r.

 

Świadczenia te nie są finansowane są ubezpieczenia zdrowotnego, lecz z dochodów z podatków. Pacjenci ponoszą pewien udział własny w kosztach opieki, pokrywany częściowo z zasiłku na opiekę długoterminową. Na podstawie założeń ustawowych landy opracowują własne plany opieki długoterminowej, obejmujące: opiekę ambulatoryjną, stacjonarną (domy pobytowe i zakłady opiekuńcze) i półstacjonarną (np. geriatryczne ośrodki dziennego pobytu).    

 

Anka Domańska  

Oceń
  • Currently 1.5/5 Stars.
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Wyślij znajomemu
Wyślij znajomemu
Wpisz adres e-mail osoby, do której chcesz wysłać informacje.

Informacja

Zaloguj się aby dodać komentarz.



REKLAMA
 
 
ISSN 2083-7852
Projekt i realizacja
UNIA EUROPEJSKA

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.