szukaj
Materiały filmowe Zobacz więcej
DSC_2085

DSC_2085

Data: 10.01.2011

W najnowszym numerze
W najnowszym numerze
REKLAMA
szukaj

Francja

Korzenie francuskiego systemu ubezpieczeń zdrowotnych sięgają drugiej połowy XIX wieku. W tym czasie robotnicy przemysłowi oraz górnicy tworzyli dobrowolne, lokalne stowarzyszenia o charakterze kas chorych lub towarzystw pomocy wzajemnej, mających na celu pomoc finansową swoim członkom w przypadku choroby.

 

W zasadniczych rozwiązaniach współczesny francuski system opieki zdrowotnej jest odwzorowany na modelu niemieckim (kasy chorych), jednakże ma specyficzne cechy, wynikające z narodowych tradycji Francji. Do 1967 r. w systemie powszechnym istniała tylko jedna kasa narodowa i liczne kasy lokalne.

 

Na mocy reformy z 1967 r. wydzielone zostały 3 kasy narodowe: ubezpieczeń chorobowych, emerytalnych i świadczeń rodzinnych. Ubezpieczeniem zdrowotnym została objęta większość społeczeństwa.

 

Obecnie narodowa kasa ubezpieczeń chorobowych sprawuje nadzór i kontrolę nad innymi kasami ubezpieczeń chorobowych oraz zapewnia finansowanie świadczeń chorobowych, macierzyńskich, inwalidzkich, a także z tytułu chorób zawodowych i wypadków przy pracy.  

 

Systemy szczególne i specjalne

Francuski system ubezpieczeń chorobowych jest jednym z najbardziej złożonych systemów europejskich. Obok systemu powszechnego, który obejmuje 81% populacji, istnieje 17 systemów tzw. szczególnych i specjalnych dla różnych grup i kategorii zawodowych.

 

Systemy szczególne obejmują m.in.: funkcjonariuszy państwowych, studentów, pracowników elektryfikacji i gazownictwa, rolników, rzemieślników, pracujących na własny rachunek.

 

Systemy specjalne zaś dotyczą: żołnierzy zawodowych, górników, pracowników Banku Francji, pracowników Francuskich Kolei Żelaznych, pracowników Autonomicznej Sieci Transportu Paryskiego itd.

 

Obecnie we Francji 99% ludności jest objęte powszechnym ubezpieczeniem zdrowotnym. Istnieje także darmowa pomoc dla tych, którzy nie mogą ponieść kosztów ubezpieczenia (ok. 2,8 mln osób).

 

Z ubezpieczeń prywatnych, oferowanych przez konkurencyjne prywatne firmy, korzysta ok. 8 mln osób, (7% populacji). Ubezpieczenia te mają charakter komplementarny i dopełniają zakres świadczeń gwarantowanych w ramach obowiązkowych ubezpieczeń społecznych.  

 

Ubezpieczenia wzajemne

Specyfiką Francji jest dobrze rozwinięty system ubezpieczeń wzajemnych (mutuelles). Są to ubezpieczenia typu prywatnego i dobrowolnego. Ponadto na rynku ubezpieczeń zdrowotnych działają towarzystwa ubezpieczeniowe (caisse de prevoyance), które są odmianą ubezpieczeń wzajemnych.

 

Ogółem ubezpieczenia wzajemne obejmują 80% populacji, finansują zobowiązania wynikające ze współpłacenia w ramach ubezpieczeń obowiązkowych.

 

Pokrywają np. tzw. bilet wyrównawczy (ticket moderateur), tj. obciążenie chorego kosztami leczenia, których nie przewiduje ubezpieczenie społeczne, a także różnicę w honorarium lekarza powyżej ustalonej taryfy i niektóre rodzaje świadczeń nieuwzględniane w ubezpieczeniu obowiązkowym, jak też koszty programów szczególnych: badań profilaktycznych w onkologii, świadczeń rehabilitacyjnych, sztucznego zapłodnienia i in.  

 

Wysokość składek

Finansowanie ubezpieczeń chorobowych jest zapewnione przez obowiązkowe składki płacone przez pracodawców i pracowników. Wysokość składek ubezpieczeniowych ustala rząd, jest ona zróżnicowana w poszczególnych systemach oraz uzależniona od dochodów.

 

W 1993 r. składka wynosiła 19,6% dochodu, z czego 12,8% pokrywał pracodawca, a 6,8% pracownik – niezależnie od wysokości dochodu. Pracownicy niezależni, prowadzący działalność na własny rachunek, opłacają składkę w wysokości 2,8%. Od tych zasad istnieją jednak różne odstępstwa.

 

Składki ubezpieczeń wzajemnych lub prywatnych wynoszą ok. 2,5% osiąganego wynagrodzenia. We francuskich funduszach ubezpieczeń chorobowych 1,6% wydatków ogólnych ubezpieczeń chorobowych pokrywa państwo. Są one przeznaczone na finansowanie systemu opieki medycznej inwalidów wojennych oraz tzw. zasiłku dodatkowego z Narodowego Funduszu Solidarności.

 

Subsydia te pochodzą głównie z dodatkowych podatków nałożonych na wyroby tytoniowe i alkoholowe oraz ustalonej taksy w ramach ubezpieczeń pojazdów samochodowych. Narodowy system ubezpieczenia zdrowotnego pokrywa ok. 74% wydatków na opiekę zdrowotną, ponad 13% pochodzi ze współpłacenia przez pacjentów.

 

Na poziomie lokalnym za opiekę zdrowotną odpowiadają 22 regionalne biura ds. zdrowia i stosunków społecznych (DRASS).  

 

Opieka długoterminowa

We Francji istnieją placówki opieki długoterminowej oraz domy dla osób starszych. Zakłady pierwszego typu sprawują opiekę nad osobami wymagającymi stałego nadzoru medycznego, niezdolnymi do samodzielnego życia.

 

Większość pacjentów tych placówek to osoby powyżej 75. roku życia, którym domy dla osób starszych nie są w stanie zapewnić odpowiedniej opieki. W 1996 r. placówki opieki długoterminowej dysponowały ok. 80 tys. łóżek. Większość placówek należy do sektora publicznego.

 

Część kosztów opieki długoterminowej pokrywa ubezpieczenie zdrowotne, a pozostałe koszty ponosi pacjent. Ich wysokość ustala dla każdego zakładu Rada Generalna departamentu, na którego obszarze znajduje się placówka.

 

Długoterminową opiekę domową dla osób powyżej 60. r. ż. zapewniają gminy. Lekarz instytucji ubezpieczeniowej może zadecydować o przyznaniu takiej opieki także osobie młodszej, o ile jej stan zdrowia tego wymaga.

 

Koszty opieki pokrywa ubezpieczenie społeczne, poza kosztami kinezyterapii, leków i honorariami lekarzy, które są najpierw opłacane przez pacjenta, a następnie refundowane na zasadach ogólnych.    

 

Anka Domańska

Oceń
  • Currently 1.5/5 Stars.
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Wyślij znajomemu
Wyślij znajomemu
Wpisz adres e-mail osoby, do której chcesz wysłać informacje.

Informacja

Zaloguj się aby dodać komentarz.



REKLAMA
 
 
ISSN 2083-7852
Projekt i realizacja
UNIA EUROPEJSKA

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.