Infection control

W kwietniu zostałam pielęgniarką do spraw zakażeń. Jest to dodatkowa funkcja, ograniczająca się do pracy w obrębie mojego oddziału, ale rozszerzona o współpracę z zespołem pielęgniarek do spraw zakażeń w szpitalach na terenie Belfastu.
 

Wszystkie szpitale w Belfaście są połączone w jeden trust, czyli stanowią jedną jednostkę organizacyjną. Tak więc każda dziedzina dotycząca szpitali i zdrowia pacjentów jest nadzorowana centralnie.
 

W praktyce wygląda to w ten sposób, że np. wszystkie oddziały ortopedyczne współpracują ze sobą. Jeśli w jednym szpitalu nie ma miejsca, to pacjent jest przewożony na oddział, na którym to miejsce jest.

Często pacjent jest też przewożony na oddział, którego specjalność bardziej odpowiada potrzebom tego pacjenta, podobnie jest z np. kontrolą zakażeń.

W obrębie trustu zespół pielęgniarek kieruje i nadzoruje ten dział, a dodatkowo na każdym oddziale jest pielęgniarka pośrednicząca między oddziałem a zespołem trustu.
 

W praktyce moja praca polega na uczestniczeniu w cotygodniowych obchodach zespołu ds. zakażeń, w którego skład wchodzą pielęgniarki z zespołu centralnego, lekarz mikrobiolog, lekarz opiekujący się pacjentami na oddziale i pielęgniarka do spraw zakażeń z oddziału.

Zbieram również informacje o zakażeniach szpitalnych, które pacjent przeszedł, pobieram krew i przygotowuję wyniki. Czuwam nad pacjentami w czasie antybiotykoterapii i kontaktuję się z zespołem ds. zakażeń w sytuacjach, które tego wymagają. Informuję także zespół o pacjentach z zakażeniami na oddziale.
 

Częścią mojej pracy jest uczestniczenie w comiesięcznych spotkaniach pielęgniarek ds. zakażeń z mojego szpitala, na których zwykle omawiamy bieżące problemy. Często na spotkanie jest zaproszony gość z innego szpitala, czasami spoza Belfastu.

Spotkania takie dają pełniejszy obraz problemów, z którymi borykają się szpitale Irlandii Północnej. Na ostatnie została zaproszona pielęgniarka z bloku operacyjnego, która wraz z anestezjologiem i ortopedą z naszego szpitala przez miesiąc pracowała w Afganistanie.
 

Przez około trzydzieści minut oglądamy slajdy i słuchamy mrożącej krew w żyłach opowieści o życiu w tym kraju. Pada kilka informacji mających nas wprowadzić w temat.

Dowiadujemy się, że średnia długość życia w Afganistanie to nieco ponad 40 lat (w krajach rozwiniętych jest to około 80!). Co czwarte dziecko umiera w pierwszych latach życia, co 6-7 kobieta umiera przy porodzie.

Kobiety praktycznie nie są objęte opieką medyczną, ponieważ z jednej strony kobiety nie mogą pracować w służbie zdrowia, a z drugiej strony mężczyźni (nawet lekarze) nie mogą oglądać ciała kobiety, która nie jest jego żoną.
 

Na zdjęciach pojawiają się afgańskie krajobrazy, góry i pustynia, nieliczne postacie na opuszczonych ulicach. Jeśli są to kobiety, noszą niebieskie ubrania zakrywające je od stóp do głowy. W miejscu oczu umieszczona jest siatka ułatwiająca widzenie. Niewyobrażalna bieda.

Slajdy przedstawiające szpital są jeszcze gorsze. Nie ma sprzętu jednorazowego, a ten, który powinien być sterylizowany, często jest używany wielokrotnie. Stoły operacyjne są przykryte nigdy niezmienianymi kocami. Nie ma pościeli, leków, personelu.
 

Słuchamy opowieści o cięciu cesarskim. Urodzone dziecko nie daje znaku życia, zostaje odłożone na stół z boku, nikt nie zwraca na nie uwagi...
 

Zespół z Belfastu w czasie swojej misji wykonywał głównie operacje ortopedyczne, szczególnie u dzieci. Dzieci z wadami uniemożliwiającymi chodzenie zostają po prostu w domu.

Nikt nie troszczy się o ich edukację, kontakty z rówieśnikami, podobnie dzieci z innymi wadami, np. rozszczepieniem podniebienia. Nikt nie robi nic, aby umożliwić im normalne życie.
 

Po szoku powoli wracamy do tematu comiesięcznego spotkania „infection prevention and control link nurses”. Problemy naszego szpitala blakną w porównaniu z życiem i opieką medyczną w Afganistanie.
 

Na dzisiejszym spotkaniu są omawiane wyniki audytu dotyczącego prawidłowego mycia rąk przez personel medyczny, który każda z nas przeprowadzała na swoim oddziale, oraz nowości do dezynfekcji skóry przed procedurami medycznymi...
 

Katarzyna Trzpiel, Belfast