szukaj
Materiały filmowe Zobacz więcej
DSC_2085

DSC_2085

Data: 10.01.2011

W najnowszym numerze
W najnowszym numerze
REKLAMA
szukaj

Luksemburg, Łotwa, Malta

Kontynuujemy omawianie systemów ubezpieczenia zdrowotnego w krajach Unii Europejskiej. W tym numerze kraje niewielkie: Luksemburg, Łotwa i Malta. W każdym współistnieje sektor państwowy (składkowy lub budżetowy) oraz sektor prywatnych ubezpieczeń i usług (także na Łotwie).  

 

Luksemburg

Podstawowym systemem finansowania opieki zdrowotnej w Luksemburgu jest powszechne obowiązkowe ubezpieczenie społeczne, wspomagane dodatkowo przez prywatne ubezpieczenia dobrowolne, system podatków powszechnych (budżet państwa) oraz opłaty bezpośrednie, czyli współpłacenie przez pacjentów.

 

Nadzór nad kasami chorych sprawuje Ministerstwo Pracy i Ubezpieczenia Społecznego. Środki, którymi dysponują kasy chorych, pochodzą ze składek. Składki są opłacane po połowie przez pracownika i pracodawcę, a ich wysokość wynosi 5% dochodu brutto. Wysokość składki jest ustalana przez rząd.

 

Subsydia państwowe na opiekę zdrowotną wynoszą 27,3% ogólnych kosztów opieki zdrowotnej, natomiast 17,7% pochodzi ze współpłacenia przez pacjentów. W 1998 r. wprowadzono specjalne ubezpieczenie opiekuńcze. Państwo pokrywa 45% jego budżetu, reszta jest pokrywana ze składek i specjalnej obowiązkowej opłaty dostawców energii elektrycznej.

 

Świadczenia z ubezpieczenia opiekuńczego obejmują stacjonarną, półstacjonarną i domową opiekę pielęgniarską, urządzenia do pielęgnacji, rehabilitację, pomoc domową, doradztwo i wsparcie innego typu dla osób starszych i niepełnosprawnych.

 

Zakłady pielęgnacyjne i ośrodki integracyjne dla ludzi starszych są placówkami publicznymi bądź prowadzą je organizacje pozarządowe ze środków państwowych i pod nadzorem władz państwowych.  

 

Łotwa

Polityka społeczna jest na Łotwie realizowana przez państwo i obejmuje system zabezpieczenia społecznego, ochronę zdrowia i politykę oświatową.

 

Systemem zabezpieczenia społecznego są objęci wszyscy obywatele, a system ochrony zdrowia opiera się na modelu ubezpieczeniowym (Krajowa Agencja Obowiązkowych Ubezpieczeń Zdrowotnych), w którym kasy chorych zawierają kontrakty z dostawcami usług zdrowotnych i opłacają koszty udzielonych przez nich świadczeń.

 

Odpowiedzialność za opiekę zdrowotną jest podzielona między Ministerstwo Spraw Społecznych i gminy, z naciskiem na władze miast. Główną cechą systemu łotewskiego jest decentralizacja i rozszerzona rola władz i struktur lokalnych.

 

Samorządy lokalne przede wszystkim skupiają się na prowadzeniu podstawowej opieki zdrowotnej. Współpracują z lekarzami p.o.z., aby zapewnić całej populacji właściwą opiekę zdrowotną. Na Łotwie działa 10 prywatnych ubezpieczycieli.

 

Prywatne ubezpieczenie umożliwia korzystanie z bardziej komfortowych warunków pobytu w placówkach ochrony zdrowia oraz wyższego standardu świadczeń. Prywatne ubezpieczenie pokrywa opiekę ogólną, specjalistyczną i leczenie szpitalne.

 

Niektórzy ubezpieczyciele pokrywają również koszty leczenia dentystycznego, leków, leczenia uzdrowiskowego, rehabilitacji. System opieki długoterminowej jest w trakcie budowy. Wiele osób korzysta z opieki tego typu w szpitalach, nawet specjalistycznych. Jedna z prywatnych klinik w Rydze ma oddziały geriatryczne.

 

Ponadto powstają państwowe lub gminne zakłady pielęgnacyjne i domy dla osób starszych. Placówki te nie cieszą się społecznym zaufaniem, gdyż często panują w nich złe warunki. Do tych zakładów na zlecenie lekarza kierują samorządowe wydziały opieki społecznej.

 

Za pobyt pacjenci ponoszą opłaty w wysokości określonej części ich emerytury. Osoby starsze wolą jednak korzystać z opieki długoterminowej w szpitalach, której koszty pokrywa całkowicie ubezpieczenie zdrowotne.  

 

Malta

Maltański system publicznej opieki zdrowotnej jest w całości finansowany ze środków budżetowych i wolny od współpłacenia. Jednakże ważną rolę odgrywa też prywatny sektor usług medycznych.

 

Prywatne ubezpieczenia są nadzorowane przez Maltańskie Centrum Usług Finansowych. Za organizację, finansowanie i dostępność do świadczeń zdrowotnych odpowiada Ministerstwo Zdrowia. Ze względu na niewielki obszar państwa w ochronie zdrowia nie ma regionalnych struktur.

 

Ministerstwo Zdrowia nie kontroluje prywatnych ubezpieczycieli zdrowotnych. Firmy ubezpieczeniowe zwracają pacjentom lub świadczeniodawcom koszty leczenia lub usług często, ale nie zawsze, zgodnie z określonymi stawkami.

 

Obywatele Malty mają wolny wybór firmy ubezpieczeniowej, natomiast ubezpieczyciele nie są zobowiązani do przyjmowania wszystkich zgłaszających się do ubezpieczenia. Prywatny system opieki zdrowotnej istnieje obok publicznego, a łączą je osoby lekarzy, którzy często pracują w obu systemach.

 

Na Malcie wzrasta zapotrzebowanie na opiekę długoterminową w związku ze starzeniem się społeczeństwa, załamaniem się modelu rodziny wielopokoleniowej i zwiększającym się zatrudnieniem kobiet, które do tej pory tradycyjnie zajmowały się starszymi członkami rodziny.

 

Opieka długoterminowa nad osobami starszymi jest realizowana w szpitalach, zakładach pielęgnacyjnych i w formie opieki domowej. W rehabilitacji osób starszych i opiece nad rekonwalescentami specjalizuje się Szpital Zammit Clapp, dysponujący 60 łóżkami.

 

Zapotrzebowanie jest jednak znacznie większe, dlatego planuje się rozbudowę tej placówki. Pozaszpitalną stacjonarną opiekę długoterminową zapewnia St. Vincent de Paule Residence, dysponujący 1050 łóżkami.

 

Placówka ta posiada oddziały o zróżnicowanych profilach w zależności od stopnia samodzielności pacjentów, z całodobową opieką medyczną i pielęgnacyjną. Osoby starsze, które nie wymagają kompleksowej opieki, mogą skorzystać z pobytu w kilku państwowych zakładach pielęgnacyjnych.

 

Niestety, na przyjęcie trzeba oczekiwać w długich kolejkach. Niedostatki sektora państwowego w tym zakresie uzupełniają częściowo zakłady pielęgnacyjne prowadzone przez Kościół i przez prywatnych świadczeniodawców. Jednakże placówki kościelne przyjmują tylko pacjentów wymagających podstawowej opieki.

 

W sumie liczba łóżek w opiece długoterminowej odpowiada 4% populacji powyżej 60. roku życia. Odpłatność za pobyt w St. Vincent de Paule Residence wynosi 40% emerytury pacjenta. W państwowych zakładach pielęgnacyjnych obowiązuje opłata w wysokości 60% dochodu, lecz nie większa niż 4 ₤m dziennie.

 

Koszty pobytu w prywatnych placówkach są bardzo wysokie, co sprawia, że nie są one dostępne dla przeciętnego emeryta. Maltańskie Stowarzyszenie Pielęgniarskie (MMDNA) zapewnia opiekę domową. Usługi pielęgniarskie przysługują wszystkim obywatelom nieodpłatnie, są dostępne całodobowo, ale po godz. 20 tylko w przypadkach nagłych.    

 

Anka Domańska

Oceń
  • Currently 1.5/5 Stars.
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Wyślij znajomemu
Wyślij znajomemu
Wpisz adres e-mail osoby, do której chcesz wysłać informacje.

Informacja

Zaloguj się aby dodać komentarz.



REKLAMA
 
 
ISSN 2083-7852
Projekt i realizacja
UNIA EUROPEJSKA

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.