Brak komunikacji między lekarzami

W "Archives of Internal Medicine" warto zwrócić uwagę na ciekawy edytorial autorstwa Chen i Yee, poświęcony negatywnym  następstwom braku współpracy pomiędzy lekarzami ogólnymi a specjalistami, na przykładzie danych z amerykańskiej opieki zdrowotnej.

W praktyce kontakt lekarz podstawowej opieki zdrowotnej - lekarz specjalista jest najczęściej kontaktem przypadkowym, bez wypracowanych standardów.

Z badań wynika, że czują oni do siebie znaczny dystans i odmiennie postrzegają swoją rolę w procesie leczenia.

W jednej z prac lekarz kierujący i specjalista aż w 14% przypadków mieli różne opinie na temat celu konsultacji i trafności zdefiniowania głównego problemu zdrowotnego.

W innym badaniu, kierujący i specjalista byli wprawdzie zgodni, że wielu konsultacji specjalistycznych udałoby się uniknąć, ale próba zdefiniowania tych możliwych do uniknięcia zakończyła się wysokim odsetkiem (34%) rozbieżności.

Lekarze ogólni i specjaliści pytani o to, kto powinien odgrywać wiodącą rolę w monitorowaniu chorób przewlekłych, w tym cukrzycy, regularnie wskazywali na siebie.

Kolejnym problemem jest jakość wniosków z konsultacji. Z analizy korespondencji pomiędzy lekarzami ogólnymi a specjalistami wynika, że podsumowanie konsultacji trafia do lekarza kierującego tylko w 55% przypadków.

W badaniu, w którym oceniano dokumentację z konsultacji specjalistycznych, stwierdzono, że zalecenia dotyczące postępowania zawiera jedynie 62% analizowanych dokumentów, a propozycję dalszej współpracy pomiędzy lekarzem kierującym a specjalistą tylko 30% z nich.

Podsumowując, skala omawianego problemu jest ogromna, a straty zarówno zdrowotne, jak i finansowe trudne do przecenienia.

Źródło: Vademecum-press