szukaj
Materiały filmowe Zobacz więcej
DSC_2085

DSC_2085

Data: 10.01.2011

W najnowszym numerze
W najnowszym numerze
REKLAMA
szukaj

Marina Lupari pielęgniarka, która zmieniła model opieki w Irlandii Północnej.

W czerwcu w Brukseli odbyły się warsztaty Care & cure, ich celem było poszukiwane rozwiązań organizacji opieki nad pacjentami w podeszłym wieku, chorych często na wiele chorób równocześnie. Do udziału w warsztatach zaproszono ekspertów reprezentujących różne zawody medyczne z całej Europy. Wśród wygłoszonych referatów pokazujących stosowane lokalnie rozwiązania największym zainteresowaniem cieszył się prezentowany przez pielęgniarkę Marinę Lupari z Irlandii Północnej.

 

Sześć lat temu Marina stworzyła model opieki nad pacjentami przewlekle chorymi, w zaawansowanym wieku. Nowy model opieki pozwolił na obniżenie kosztów opieki, optymalne wykorzystanie zasobów pracowników, wcześniejsze hospitalizacje, często niepotrzebne zastąpiono opieką pielęgniarską, podniósł jakość życia pacjentów.


W 2005 roku w Irlandii Północnej zaczęto poszukiwać modelu takiej opieki nad pacjentem starszym i chronicznie chorym przebywającym w domu, który pozwoliłby na zmniejszenie kosztów tej opieki, ale jednocześnie był efektywny- dawał pacjentom szansę na zmniejszenie ilości i czasu hospitalizacji, podniósł jakość codziennego życia łączył różne elementy opieki – opiekę socjalną, medyczną, zaangażowanie samego pacjenta, jak i jego opiekunów. Model tradycyjny stosowany w tym czasie oparty był na opiece szpitalnej - leczeniu zaostrzonego stanu w warunkach szpitalnych, gdzie pacjent był jedynie biernym odbiorcą opieki. Opiekunowie –pielęgniarki, pracownicy socjalni itp. pochodzili z różnych placówek, a więc nie było ciągłości opieki. Również niekorzystny był bilans ekonomiczny, koszt częstych i długich hospitalizacji, opieka specjalistyczna pochłaniały ogromne koszty.


„Pomimo, że opieka zdrowotna i socjalna była dostarczana przez jedną organizację (National Health Serice, publiczna opieka zdrowotna), to była ona fragmentaryczna, a niektóre elementy niepotrzebnie się nakładały na siebie. Pielęgniarki pracowały na terenie właściwym dla lekarza podstawowej opieki, praca pracowników socjalnych zależała zaś od terytorium administracyjnego, w praktyce oznaczało to brak przepływu informacji, dublowanie niektórych interwencji (ML).”
 

Krok pierwszy Zmiana modelu opieki pielęgniarskiej
Pierwszym zadaniem była poprawa wydajności i efektywności opieki zespołów pielęgniarek środowiskowych. W tym czasie wykonywane przez pielęgniarki obowiązki nie zawsze odpowiadały potrzebom pacjentów. Problemem były również kwalifikacje personelu, zbyt dużo wysoko wykwalifikowanego personelu, zbyt mało osób z wykształceniem potrzebnym do opieki podstawowej.


Stworzono dwa nowe rodzaje stanowisk dla pielęgniarek ( w tym czasie wiele pielęgniarek pracujących w środowisku pacjenta miało wykształcenie grade E- zazwyczaj z takim wykształceniem pielęgniarki pracują na stanowiskach kierowniczych), w zależności od doświadczenia, umiejętności i preferencji-  mogły zostać pielęgniarką opieki ciągłej (continuing care nurse) lub liderem zespołu opieki podstawowej (primary care nurse team leader). Wyłoniono po szesnaście  pielęgniarek w obu grupach.


W czasie dokonywania zmian ról zawodowych personelu zatrudniono również pomoce pielęgniarskie, które miały przejąć część obowiązków, do wykonania których nie były potrzebne pielęgniarskie kwalifikacje.


Inne zmiany:
-Stworzono zespoły pielęgniarskie szybkiego reagowania dostarczające opieki poza godzinami pracy (weekendy, noce. Chodziło o to, aby w sytuacji, gdy pacjent obserwuje pogarszanie się stanu odpowiednio szybko zareagować- wykonać badania, wprowadzić leczenie, by uniknąć hospitalizacji ).


-Umożliwiono pielęgniarkom przepisywanie podstawowych leków dla pacjentów pozostających pod ich opieką . Wymagało to ścisłej współpracy pielęgniarek z farmaceutami, wymianę doświadczeń i wzajemne wspieranie się wiedzą i doświadczeniem (nurse prescribers- pielęgniarki przepisujące leki, to funkcja pozwalająca pielęgniarkom na przepisywanie leków, które pacjent bierze na stałe, leków przeciwbólowych itp., pacjent nie musi regularnie umawiać się na wizyty do lekarza tylko po to, by dostać recepty. Nurse prescirbers pracują na terenie całego kraju, funkcja ta z dużym powodzeniem jest wykorzystywana nie tylko w programie w Irlandii Północnej.) .


-Współpraca z domami opieki. Ze statystyk wynikało, że wielu rezydentów jest często hospitalizowanych ze względu na niemożność zapewnienia im odpowiedniej opieki (domy opieki zapewniają rezydentom podstawową opiekę, pielęgnację, kontynuację leczenia, ale nie leczą, szczególnie w sytuacji zaostrzenia stanu chronicznego, czy pojawienia sięnowych dolegliwości. Zgodnie z nowym modelem opieki personel pracujący w domach opieki wcześnie rozpoznaje objawy pogarszanie się stanu zdrowia rezydentów, od razu podejmuje się działania pozwalające na poprawę stanu zdrowia.).


Krok drugi Zintegrowanie opieki zdrowotnej z socjalną
Następnym krokiem było stworzenie „mapy podróży pacjenta” (potrzeby pacjenta w zależności od stanu jego zdrowia), praca z pacjentami w celu zrozumienia potrzeb odbiorców opieki. Grupy pracowników omawiały zidentyfikowanie hipotetycznych potrzeb pacjentów, jednak okazało się, że przemyślenia personelu nie odpowiadały rzeczywistości. Wprowadzono model PDSA (plan-zaplanuj, do-zrób, study-przeanalizuj, act-działaj) w celu poprawy efektywności. Model pozwala na szybkie wprowadzanie zmian w całym programie.


Zintegrowane ścieżki opieki stworzone zostały do każdej z najczęściej występujących kondycji POChP, astma,  niewydolność krążenia, cukrzyca. Pacjenci chorzy na kilka chorób jednocześnie mieli mieć zaplanowane indywidualne ścieżki opieki. Celem organizacji opieki było zapobieganie jednej na cztery hospitalizacji przez przewidzenie ryzyka i wprowadzenie odpowiednich metod opieki, rozpoznawania, postępowania.


Krok trzeci W kierunku pełnej integracji
Udało się stworzenie zespołów złożonych z pracowników opieki medycznej i socjalnej prowadzonych przez jednego menadżera (mogła to być pielęgniarka, pracownik socjalny lub terapeuta zajęciowy). W 2010 rozpoczęto rozwój wprowadzania zespołów zintegrowanych środowiskowych składających się z pielęgniarek, pracowników socjalnych i terapeutów zajęciowych. Obecnie pracownicy socjalni i terapeuci zajęciowi są przypisani raczej do podstawowej opieki zdrowotnej i lekarza rodzinnego niż terytorialnie jak było wcześniej. Ostatecznie zespoły będą tak rozlokowane aby pracować z tą samą populacją pacjentów.


Wyzwania
Wszystkie zmiany powodują wiele obaw, tak było i w tym przypadku. Personel miał obawy, co będzie dalej, niektórzy nie chcieli zmian. Obawy związane były z utratą posiadanych umiejętności, pracy. Na tym etapie ogromnie ważna była komunikacja, wysłuchanie wszystkich stron i ich obaw.


Wyznaczniki sukcesu
- wyłonienie przywódców wierzących w powodzenie i osiągnięcie sukcesu
-rozwijanie umiejętności krytycznego myślenia i przewidywania, pielęgniarki muszą umieć identyfikować pacjentów z ryzykiem rozwinięcia choroby, zaostrzenia
-szkolenia dla personelu ukierunkowane na zdobycie koniecznych do pełnienia tych ról wiedzy i umiejętności
-pozwolenie pacjentom na wypowiedzenie się, czego i kiedy potrzebują, edukacja pacjentów, aby umieli wcześnie rozpoznawać objawy pogarszania się zdrowia, budowanie świadomości, że podjęcie działań odpowiednio wcześniej pozwala na uniknięcie pobytu w szpitalu, szybszy powrót do normalnej kondycji zdrowotnej
-dostrzeżenie nieformalnych opiekunów (osoby opiekujące się przewlekle chorymi przez długi czas borykają się z takimi problemami, jak: utrata własnej tożsamości, podejście, że nie jestem opiekunem, ale rodziną, lęk dotyczący przyszłości, brak wsparcia, pytania „co ze mną” i inne), zapewnienie im wsparcia i edukacji
-tworzenie zespołu od pielęgniarek, dołączanie innych specjalistów (pracownicy socjalni, terapeuci), współpraca z niezależnymi dostawcami opieki- domy opieki, farmaceuci. Tylko działanie krok po kroku prowadzi do osiągnięcia zintegrowanego zespołu.


Badanie efektywności ekonomicznej
Pielęgniarki  w ciągu roku zbierały dane, które określały efektywność ekonomiczną (w tym czasie funkcjonował stary model opieki, badania prowadzone były w tej grupie i w grupie objętej „eksperymentalnie” nowym modelem). Okazało się, że ograniczenie ilości hospitalizacji i skrócenie czasu ma wielki wpływ na obniżenie nakładów finansowych na leczenie pacjentów.
 

Podsumowanie
„Poprzednio mieliśmy model opieki, gdzie to pracownik decydował o podejmowanych działaniach, mówił pacjentowi co ma robić. Obecnie to pacjent mówi nam czego potrzebuje. Odeszliśmy od modelu, w którym wiedzieliśmy lepiej do modelu, w którym pacjent jest motorem opieki (ML)”.
 

Nowy model opieki opartej o pracę wykwalifikowanych pielęgniarek, mających wiedzę i doświadczenie, a także narzędzia pracy w postaci możliwości podejmowania decyzji, przepisywania leków itp. przynosi ogromne korzyści pacjentom, wydłużają się okresy dobrego samopoczucia, zminimalizowane są ilości przyjęć do szpitala (tym samym zmniejszone jest ryzyko występowania powikłań związanych z hospitalizacją). Pacjent i jego opiekunowie są edukowani przez pielęgniarki, stają się współodpowiedzialni za własne zdrowie i życie, poprawia się jakość życia, co jak podkreśla Marina jest w całym programie najważniejsze.
 

Źródło: prezentacja i wypowiedzi Mariny Lupari, w nawiasie komentarze Katarzyny Trzpiel.
Dziękuję Marinie za pomoc w przygotowaniu materiału i  umożliwienie wykorzystania przesłanych prezentacji i artykułów.
 

Źródło: Marina Lupari
Autor: Katarzyna Trzpiel
Data dodania: 2011-07-17 20:29:17
Data modyfikacji: 2019-11-19 12:51:37
Oceń
  • Currently 1.5/5 Stars.
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Wyślij znajomemu
Wyślij znajomemu
Wpisz adres e-mail osoby, do której chcesz wysłać informacje.

Informacja

Zaloguj się aby dodać komentarz.



REKLAMA
 
 
ISSN 2083-7852
Projekt i realizacja
UNIA EUROPEJSKA

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.