szukaj
Materiały filmowe Zobacz więcej
DSC_2085

DSC_2085

Data: 10.01.2011

W najnowszym numerze
W najnowszym numerze
REKLAMA
szukaj

Na przykład Kingston Hospital w Londynie

Słowa kluczowe: pielęgniarka, Wielka Brytania, praza za granicą

 

W dzisiejszych czasach sporo pielęgniarek po ukończeniu studiów planuje pracę za granicą, najczęściej w W. Brytanii. Stosunkowo łatwa dostępność pracy w tym zawodzie w krajach Unii Europejskiej jest jednym z powodów, dla których młodzi ludzie decydują się na ten kierunek studiów.

 

Pracowałam w służbie zdrowia w W. Brytanii od grudnia 2008 do września 2009 r. Przez pierwsze trzy miesiące byłam zatrudniona w Kingston Hospital przez agencję pielęgniarską jako registered nurse (pielęgniarka), a później zostałam etatowym pracownikiem (staff nurse) tego szpitala.

 

Organizacja pracy personelu pielęgniarskiego w szpitalu
Pielęgniarki w Anglii mogą być zatrudnione przez szpital i przez agencje pielęgniarskie. W razie braku personelu szpital zgłasza zapotrzebowanie na pielęgniarki na danych oddziałach na określony dyżur agencjom pielęgniarskim. Dyżury mogą być długie – 12,5-godzinne i krótkie, ranne bądź popołudniowe – 8-godzinne. Dyżur dzienny rozpoczyna się o 7.30, a kończy o 20.00, nocny trwa od 19.30 do 8.00. Przed dyżurem (od 7.30 do 8.00 i od 19.30 do 20.00) odbywa się raport pielęgniarski.


Typowy oddział w Kingston Hospital składa się z 4 sal 6-łóżkowych i 6 pojedynczych – izolatek (razem 30 łóżek). Na dyżurze dziennym zazwyczaj pracują 4 pielęgniarki odcinkowe (staff nurses) i jedna starsza pielęgniarka (junior/senior sister). Pielęgniarka odcinkowa opiekuje się pacjentami z jednej dużej sali i 1-2 pacjentami z izolatek, czyli ma pod opieką w sumie 7-8 pacjentów. Każda pielęgniarka współpracuje z asystentką medyczną (health care assistant, HCA). Nocny dyżur pełnią przeważnie 2 pielęgniarki i 2 HCA (na taką parę przypada 15 pacjentów).


Alokacja personelu jest elastyczna. Jeśli na dyżurze nocnym na jednym oddziale nie ma pielęgniarki upoważnionej do podawania leków drogą dożylną, można o to poprosić uprawnioną pielęgniarkę z innego oddziału. Potrzebę należy zgłosić na początku dyżuru pielęgniarkom nadzorującym organizację pracy pielęgniarek i HCA. Jeśli np. w czasie świąt pacjentów jest mniej, obsada na dyżurach może być zredukowana.


Nowa pielęgniarka przez pierwsze 2 tygodnie najczęściej pełni dyżury krótkie od poniedziałku do piątku, później może mieć dyżury długie, nocne i weekendowe. Odbywa również kurs zapoznający z topografią szpitala, z zasadami obowiązującymi w szpitalu i ze sprzętem. Przez pierwsze 6 miesięcy pracuje pod nadzorem starszej pielęgniarki. W tym czasie odbywa kursy uprawniające do wykonywania różnych procedur, np. stosowania skal oceniających stan chorego (MUST, Waterlow), podawania leków doustnych, wykonywania iniekcji domięśniowych i dożylnych, pobierania krwi, zakładania wenflonów itp.

 

Podawanie leków
W W. Brytanii obowiązują ścisłe zasady przygotowywania i podawania leków. Leki przed podaniem pacjentowi muszą być sprawdzone przez dwie pielęgniarki. Sprawdzana jest nazwa, dawka i data ważności leku. Dotyczy to zwłaszcza środków podawanych drogą podskórną, domięśniową i dożylną i płynów infuzyjnych. Jeśli lek wymaga rozpuszczenia w kroplówce, dwie pielęgniarki sprawdzają dawkę przed dodaniem go do kroplówki. Obie potwierdzają sprawdzenie podpisem w karcie leków pacjenta po zażyciu przez niego leku, po wykonaniu iniekcji lub podłączeniu kroplówki.


Oto kilka przykładów. Do podania jest lek przeciwwymiotny Cyclizine – 25 mg im. Pielęgniarki sprawdzają nazwę, dawkę leku i datę jego ważności na ampułce. Ampułka zawiera 50 mg leku w 2 ml. Jedna pielęgniarka nabiera lek do strzykawki – 1 ml (25 mg), druga sprawdza, czy w strzykawce jest rzeczywiście 1 ml. Obie podpisują kartę leków pacjenta.


Do podania jest antybiotyk Benzylpenicillin – 1200 mg iv. Pielęgniarki sprawdzają nazwę leku, dawkę i datę ważności na ampułce. Ampułka zawiera 1200 mg leku, który należy rozpuścić w 20 ml wody do wstrzyknięć. Pielęgniarka przygotowuje dwie ampułki wody po 10 ml każda. Dwie pielęgniarki sprawdzają nazwę, objętość i datę ważności. Pielęgniarka rozpuszcza lek.
Do podłączenia jest kroplówka – sól fizjologiczna 1 l przez 10 godzin. Dwie pielęgniarki sprawdzają nazwę, objętość i datę ważności. Do karty leków pacjenta wpisuje się też numer seryjny kroplówki.
 

Leki doustne są sprawdzane i podawane przez jedną pielęgniarkę.
Specjalne procedury dotyczą tzw. leków kontrolowanych (control drugs, CD); są to głównie narkotyczne leki przeciwbólowe, których przygotowanie i podawanie jest objęte szczególnym reżimem. Przechowuje się je w sejfie, w zamkniętej na klucz szafce. Szafkę i sejf pielęgniarka otwiera zawsze w obecności drugiej pielęgniarki. W książce leków kontrolowanych zapisuje się nazwę i dawkę pobieranego leku, imię i nazwisko pacjenta, dla którego jest przeznaczony, oraz godzinę pobierania, pod notatką podpisują się obie pielęgniarki. Wpisuje się również aktualny stan leku w sejfie po pobraniu. Obie pielęgniarki idą do pacjenta, proszą o przedstawienie się, podanie daty urodzenia, czytają numer szpitalny z opaski i porównują te dane z danymi na karcie leków pacjenta. Gdy chory zażyje lek, pielęgniarki podpisują się w jego karcie leków.
 

Każdy pacjent ma na ręce opaskę z danymi personalnymi: imieniem i nazwiskiem, datą urodzenia, numerem szpitalnym i nazwą oddziału. Przed podaniem jakiegokolwiek leku pielęgniarka ma obowiązek sprawdzenia tożsamości pacjenta, daty urodzenia i numeru szpitalnego. Należy zapytać chorego o te dane, a jeśli nie jest w stanie ich podać, należy sprawdzić je na opasce. Pacjent ma prawo odmówić przyjęcia leku, wtedy w karcie leków zamiast podpisu pielęgniarki umieszcza się odpowiedni symbol.


Te rygorystyczne zasady pomagają zminimalizować ryzyko popełnienia błędu: podania niewłaściwego leku, nieodpowiedniej dawki, leku przeterminowanego. Jednocześnie znacznie wydłużają czas przygotowania i podawania leków.

 

Dokumentowanie działań pielęgniarskich
Dokumentacja pielęgniarska jest bardziej rozbudowana niż w Polsce. Przyjmując pacjenta na oddział, pielęgniarka wypełnia szczegółowy formularz, gdzie wpisuje m.in. jego dane osobowe, miejsce zamieszkania i numer kontaktowy do osoby upoważnionej przez niego do otrzymywania informacji na temat jego stanu zdrowia, dane i numer kontaktowy jego lekarza rodzinnego, przyczynę przyjęcia do szpitala. W formularzu jest ocena ogólnego stanu pacjenta i jego mobilności, informacja o używanym sprzęcie (laska, chodzik, aparat słuchowy, proteza zębowa itp.), uwagi dotyczące ewentualnych problemów z połykaniem, ubytków wzroku i słuchu, nietrzymania moczu i stolca, obecności stomii itd.

 

Pielęgniarka odnotowuje również, czy pacjent mieszka sam, czy korzystał wcześniej z pomocy opieki socjalnej, czy sam wykonuje takie czynności, jak sprzątanie domu, robienie zakupów, gotowanie. Pacjent podpisuje oświadczenie, że nie ma ze sobą żadnych wartościowych przedmiotów, a jeśli ma, to oddaje je do sejfu po uprzednim ich spisaniu; może je zatrzymać przy sobie na własną odpowiedzialność, podpisując stosowne oświadczenie.


Formularze w różnych placówkach mogą się różnić, jednak wszędzie pacjent ma zakładaną teczkę z indywidualną dokumentacją pielęgniarską. Oprócz karty parametrów życiowych (temperatura, tętno, ciśnienie krwi, liczba oddechów na minutę, saturacja i stan świadomości) znajdują się w nim karty ze skalami Malnutrition Universal Screening Tool, Waterlow i Manual Handling Patient Assessment Guide, oceniającymi odżywienie, zagrożenie odleżynami, ogólny stan i sprawność chorego. Ponadto prowadzi się karty procesu pielęgnacji. Każdy problem znajduje się na osobnej karcie, np. zagrożenie odleżynami, trudności z wykonywaniem podstawowych czynności, biegunka i wymioty, problemy z oddychaniem itd.

 

W planie pielęgnacyjnym powinna znaleźć się notatka z każdego dyżuru; pielęgniarka dyżurna powinna dokonać wpisu o podjętym działaniu w celu wyeliminowania danego problemu. W zależności od potrzeb procesu leczenia i stanu zdrowia chory może mieć oprócz tej podstawowej dokumentacji karty monitorowania bilansu płynów, ran, ilości spożywania pokarmów, ilości i jakości oddawanego stolca.


Przy wypisywaniu ze szpitala pacjent otrzymuje potwierdzenie wypisu (karta informacyjna o diagnozie i leczeniu szpitalnym), a pielęgniarka wypełnia formularz z wpisem, że ma on zapewniony transport do domu lub innego miejsca docelowego (własny lub szpitalny), posiada klucze do domu, otrzymał potrzebne lekarstwa i zostały mu udzielone wskazówki co do ich stosowania, poinformowano o wypisie rodzinę.

 

Doskonalenie zawodowe
Niezależnie od możliwości kontynuowania nauki i zdobywania stopni naukowych z pielęgniarstwa na uniwersytecie szpitale mają dla swoich pracowników szeroką ofertę szkoleń. Jak już wspomniano, początkujący pracownicy odbywają kursy zapoznające z daną placówką oraz specjalistyczne, dotyczące np. leczenia i pielęgnowania ran, reanimacji czy przygotowujące do objęcia stanowisk kierowniczych.
 

W brytyjskich szpitalach dba się o stały rozwój personelu. Każda pielęgniarka w porozumieniu ze swoim menedżerem (najczęściej jest to pielęgniarka oddziałowa, ward sister) ustala roczny plan swojego zawodowego rozwoju, który jest zobowiązana wypełnić, udokumentować jego realizację i wyniki

 

Inne procedury i zasady
Leczenie i pielęgnowanie ran
W angielskich szpitalach przeważnie nie ma stanowiska pielęgniarki opatrunkowej. Każda pielęgniarka odcinkowa opatruje rany chorym, którymi się opiekuje. W przypadku bardziej skomplikowanych ran pielęgniarka może, a nawet powinna zwrócić się do pielęgniarki specjalizującej się w leczeniu i pielęgnowaniu ran – tissue viability nurse, która pomoże dobrać odpowiedni opatrunek.


Wyniki badań
Wyniki badań zarówno laboratoryjnych, mikrobiologicznych, jak i radiologicznych są dostępne poprzez wewnętrzną sieć komputerową szpitala dla wszystkich pracowników medycznych. Każda nowa pielęgniarka przechodzi kurs komputerowy i dostaje hasło dostępu do szpitalnej sieci. System ten znacznie usprawnia pracę i eliminuje możliwość zaginięcia danego wyniku.
 

Sprzęt medyczny
Dostępność sprzętu medycznego jest w angielskich szpitalach nieporównywalnie większa niż w Polsce. Jeśli potrzebne jest jakieś urządzenie, np. pompa infuzyjna czy strzykawkowa, materac czy poduszka przeciwodleżynowa, dzwoni się do wypożyczalni sprzętu medycznego (equipment library) i w ciągu kilku minut zamówiony sprzęt zostaje dostarczony na oddział. W powszechnym użytku jest sprzęt ułatwiający pielęgniarce pracę: dźwig (hoist) pozwalający na przeniesienie niesprawnego pacjenta z łóżka na fotel, sliding sheets – specjalne prześcieradła pomagające w zmianie pozycji chorego i przemieszczeniu gona łóżku. Wszystkie łóżka są sterowane elektronicznie.
 

Transport chorych w obrębie szpitala
Chorych na wózku lub łóżku transportują specjalnie do tego celu zatrudnieni ludzie. Pielęgniarka towarzyszy choremu jedynie wtedy, gdy jego stan wymaga eskorty pielęgniarskiej oraz w drodze na blok operacyjny i z oddziału pooperacyjnego do oddziału macierzystego.
 

Udział w wypisywaniu chorego ze szpitala
Pielęgniarka w Anglii ma znacznie większy udział w procesie wypisywania chorego ze szpitala. Lekarz kończąc proces leczenia, stwierdza, że pacjent jest od strony medycznej gotowy do wypisu. Pielęgniarka we współpracy z occupational therapists (specjaliści zajmujący się readaptacją pacjentów w domu po pobycie w szpitalu), fizjoterapeutami i koordynatorem wypisów podejmuje decyzję co do daty wypisu ze szpitala. Jeśli pacjent mieszka sam, a choroba i pobyt w szpitalu zmieniły znacząco jego stan zdrowia i ograniczyły samodzielność w codziennym życiu, do obowiązków pielęgniarek i occupational therapists należy zapewnienie adekwatnej do potrzeb okresowej lub stałej opieki ze strony pracowników socjalnych.

 

Omówienie
Szczególną funkcją pielęgniarki jest asystowanie człowiekowi choremu lub zdrowemu w podejmowaniu tych aktywności, które mają znaczenia dla zachowania zdrowia, powrotu do zdrowia albo dla zapewnienia spokojnej śmierci, a które mógłby wykonywać sam, gdyby miał siłę, wolę albo wiedzę. Pomoc powinna być świadczona tak, aby człowiek mógł uzyskać niezależność tak szybko, jak to jest możliwe (wg Virginii Henderson).
 

Ten cel przyświeca pielęgniarkom na całym świecie. Różnice w obowiązkach i systemie pracy pielęgniarek w różnych krajach wynikają głównie z organizacji ochrony zdrowia i programów kształcenia, uwarunkowane są również specyfiką życia w danym kraju.
W W. Brytanii nie należy do rzadkości wytoczenie szpitalowi sprawy sądowej przez niezadowolonego z jego usług pacjenta, a wysokość odszkodowań sięga tysięcy funtów. Procedura sprawdzania podawanych chorym leków ma na celu ograniczenie błędów. Prowadzenie rozbudowanej dokumentacji jest bardzo praco- i czasochłonne, może być ona jednak istotnym dowodem w przypadku, gdy pacjent albo jego rodzina oskarża zakład o błędy lub zaniedbania w procesie leczenia i pielęgnowania.
 

Dostępność wysokiej jakości sprzętu medycznego, wgląd do pełnej dokumentacji oraz nacisk na ciągły rozwój i kształcenie personelu to z pewnością pozytywne aspekty pracy pielęgniarki w tym kraju. Być może można usprawnić pracę pielęgniarek w Polsce, wzorując się na stosowanych tam rozwiązaniach.


mgr Luiza Kupis
Klinika Chirurgii Gastroenterologicznej i Transplantologii CSK MSWiA w Warszawie
prof. Andrzej Krupienicz
Zakład Podstaw Pielęgniarstwa WUM
 

 

Artykuł ukazał sie w Magazynie Pielęgniarki i Położnym w numerze lipiec-sierpień 2010

Źródło: Magazyn Pielęgniarki i Położnej Nr 7-8.2010
Autor: Luiza Kupis, Andrzej Krupienicz
Data dodania: 2011-08-07 16:12:47
Data modyfikacji: 2019-11-20 09:30:32
Oceń
  • Currently 1.5/5 Stars.
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Wyślij znajomemu
Wyślij znajomemu
Wpisz adres e-mail osoby, do której chcesz wysłać informacje.

Informacja

Zaloguj się aby dodać komentarz.



REKLAMA
 
 
ISSN 2083-7852
Projekt i realizacja
UNIA EUROPEJSKA

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.