szukaj
Materiały filmowe Zobacz więcej
DSC_2085

DSC_2085

Data: 10.01.2011

W najnowszym numerze
W najnowszym numerze
REKLAMA
szukaj

Pielęgnowanie chorego po usunięciu nowotworu jelita grubego

Nowotwór jelita grubego jest schorzeniem, z którym często styka się pielęgniarka oddziału chirurgicznego. Sprawując opiekę nad chorym, obserwując go i wykonując zlecenia lekarskie, bierze ona czynny udział w przygotowaniu chorego do zabiegu usunięcia guza oraz w okresie pooperacyjnym. 

 

W okresie przed operacją istotne znaczenie ma udzielanie wsparcia psychicznego, gdyż w dużej mierze od stanu psychicznego pacjenta zależy przebieg rekonwalescencji oraz powrót do zdrowia. W przygotowaniu planowym do zabiegu wykonuje się badania diagnostyczne, laboratoryjne, konsultacje. W dniu poprzedzającym zabieg zostaje oczyszczony przewód pokarmowy za pomocą środka przeczyszczającego.
 
Rano, przed zabiegiem, następuje mycie, golenie i dezynfekcja pola operacyjnego. Jeżeli chory zgłasza się do szpitala w stanie ostrej niedrożności jelit, spowodowanej zatkaniem światła jelita przez guz, połączonej z odwodnieniem i wzdęciem brzucha, powinien jak najszybciej zostać przewieziony na blok operacyjny.
 
Bezpośrednio po zabiegu 
Pielęgniarka opiekująca się chorym w początkowym okresie po operacji jelita grubego powinna cechować się umiejętnością wnikliwej obserwacji, podzielnością uwagi i szybkością podejmowania decyzji, aby natychmiast zauważyć i zareagować na zmiany w jego zachowaniu. Bezpośrednia opieka pooperacyjna obejmuje *obserwację stanu ogólnego chorego (stan przytomności, wygląd, zgłaszane dolegliwości), *wykonywanie pomiarów (ciśnienie tętnicze, temperatura, diureza, oddech), *kontrolę opatrunku i gojenia się rany pooperacyjnej oraz *obserwację wyprowadzonych drenów. Wszystkie niepokojące objawy trzeba bezzwłocznie zgłosić lekarzowi.
 
Pielęgniarka kontroluje następujące parametry:
-Świadomość: stopień wybudzenia chorego, kontakt słowno-logiczny, reakcja na bodźce zewnętrzne oraz ból.
-Ciśnienie tętnicze: we wczesnym okresie pooperacyjnym co 1-2 godziny, każdy pomiar wpisuje się do specjalnej kontrolki. Nieprawidłowy wynik należy zgłośnić lekarzowi (norma wynosi do 139/89 mm Hg).
 
-Tętno: mierzone np. na tętnicy promieniowej prawidłowo wynosi 60–100 uderzeń na minutę. Czasem konieczne jest stałe monitorowanie czynności serca i umiejętność rozpoznawania przez pielęgniarkę podstawowych zaburzeń rytmu serca, aby mogła natychmiast wezwać lekarza.
-Oddech: ważna jest liczba i jakość oddechów, czujność wzbudza oddech spowolniony poniżej 6 na minutę lub przyspieszony powyżej 30. 
 
-Diurezę: parametry, bilans płynów. W czasie operacji może dojść do dużej utraty płynów, a w konsekwencji do odwodnienia lub zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej. 
-Temperaturę: wzrost może świadczyć o powikłaniach pooperacyjnych. Powyżej 38°C należy podjąć działania obniżające gorączkę (lód w okolicy pach i pachwin, leki obniżające temperaturę ciała). O wzroście temperatury należy poinformować lekarza.
 
-Opatrunek, drenaż rany i jam ciała: kontrola opatrunku i zmiana, gdy jest przesiąknięty. Należy zawiadomić lekarza natychmiast po wystąpieniu powikłań gojenia rany pooperacyjnej, tj. rozejścia brzegów rany, ewentracji (wytrzewienia) z wydostaniem się zawartości jamy brzusznej na zewnątrz, krwotoku. Postępowanie z drenami wyprowadzonymi z rany pooperacyjnej przeprowadza się ściśle według zaleceń chirurga.
 
Dren może być przedłużony do worka na wydzielinę lub do próżniowej butli Redona. Konieczna jest stała kontrola, czy w butli jest próżnia, przy opróżnianiu butli z wydzieliny należy dokładnie odnotować jej ilość, kolor i wygląd 
-Stomię w kierunku powikłań: zapalenie skóry, obrzęk, niedokrwienie, krwawienie, martwica, jak również kontrola ilości i konsystencji wydalanej treści. 
-Występowanie bólu: środki przeciwbólowe we wczesnym okresie pooperacyjnym podaje się częściej, następnie zmniejsza się dawki według zlecenia lekarza. Stosowanie skal oceniających natężenie bólu przed podaniem leków, jak i w trakcie leczenia: wzrokowo-analogowej WAS (graficzna skala opisowa), słownej WRS oraz numerycznej NRS. 
 
Usprawnianie
Rehabilitacja chorego po operacji nowotworu jelita grubego obejmuje usprawnianie poszczególnych układów: oddechowego, pokarmowego, moczowego, kostno-stawowego. Długotrwałe unieruchomienie chorego po operacji doprowadza do zwolnienia przepływu krwi i zastoju krwi żylnej w kończynach dolnych, co zagraża powstawaniem zatorów i zakrzepicy. Śmiertelnie niebezpieczna jest dla chorego zatorowość płucna. Dlatego już w pierwszych dobach po operacji należy rozpoczynać uruchamianie pacjentów. Stosuje się również profilaktyczne leczenie przeciwzakrzepowe zgodnie ze zleceniem lekarza.
 
Pacjenci po operacji przewodu pokarmowego, którzy nie mogą przyjmować pokarmów doustnie, powinni być żywieni pozajelitowo, bezpośrednio do układu krwionośnego. Wskazaniem do stosowania żywienia pozajelitowego jest wydłużający się czas diety ścisłej po operacji resekcji jelita lub wystąpienie powikłań (przetoka przewodu pokarmowego, pooperacyjne zapalenie trzustki, niedrożność porażenna). Najczęściej stosowanym preparatem jest Kabiven 1400 kcal (do żyły obwodowej) lub Kabiven 1900 kcal (do wkłucia centralnego). Żywienie pozajelitowe niesie ze sobą wiele niebezpieczeństw, dlatego należy często kontrolować stan metaboliczny chorego.
 
Rolą pielęgniarki w żywieniu pozajelitowym jest przygotowanie i podłączenie mieszanki odżywczej z uwzględnieniem zasad jałowości, a także dokładna obserwacja pacjenta i wyjaśnienie mu istoty leczenia. Podanie pierwszego posiłku po operacji zależy od jej rodzaju. Po operacji w rejonie przewodu pokarmowego zaczyna się od płynów, a stałe pokarmy chory może jeść po powrocie perystaltyki jelit lub jeszcze później (zawsze na zlecenie lekarza), jeżeli ma wykonane zespolenie jelitowe. Należy zwrócić uwagę na nudności, wymioty lub wzdęcia brzucha.
 
Szczególnego zainteresowania ze strony pielęgniarki wymagają pacjenci z wytworzonym odbytem brzusznym, gdyż nie potrafią zaakceptować nowej sytuacji i izolują się od kontaktów z ludźmi. Pielęgniarka uczy pacjenta samoopieki i współpracuje za jego zgodą z rodziną, co ułatwia mu przystosowanie się do zmian będących wynikiem operacji. Świadczenie całościowej opieki pielęgniarskiej ma wpływ na akceptację przez pacjenta nowej sytuacji życiowej, co znacznie poprawia jakość jego życia.
 
Piśmiennictwo u autorki.
Marzena Łuszcz Oddział Chirurgii Ogólnej i Naczyniowej Wojewódzkiego Szpitala Bródnowskiego w Warszawie
 

Źródło: Magazyn Pielęgniarki i Położnej 12/2010
Autor: Marzena Łuszcz
Data dodania: 2012-02-18 23:08:36
Data modyfikacji: 2017-11-21 09:31:15
Oceń
  • Currently 1.5/5 Stars.
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Wyślij znajomemu
Wyślij znajomemu
Wpisz adres e-mail osoby, do której chcesz wysłać informacje.

Informacja

Zaloguj się aby dodać komentarz.



REKLAMA
 
 
ISSN 2083-7852
Projekt i realizacja
UNIA EUROPEJSKA

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.