szukaj
Materiały filmowe Zobacz więcej
DSC_2085

DSC_2085

Data: 10.01.2011

W najnowszym numerze
W najnowszym numerze
REKLAMA
szukaj

Ratuje się kto może (przed tężcem i wścieklizną)

Ugryzienia i pozostawienie trwałej pamiątki w postaci zakażenia to nie tylko domena kleszczy. W czasie wakacyjnych, i nie tylko wakacyjnych wędrówek możemy zetknąć się również z innymi „atrakcjami”.


Tężec (tetanus) występuje na całym świecie, jednak największe zagrożenie jest w Afryce, Azji i północno-zachodniej części Ameryki Południowej, tak więc wybierając się w te rejony świata warto poznać i podjąć decyzję o szczepieniu. W Polsce od wielu lat obserwuje się spadek liczby zachorowań, np. w 2001 roku odnotowano 21 przypadków, głównie na terenach wiejskich i u osób powyżej 60 roku życia (może to świadczyć o stopniowym wygasaniu odporności poszczepiennej, im więcej czasu mija od szczepień np. z okresu szkolnego tym większe ryzyko zachorowania).


Jest ostrą chorobą zakaźną, a do zakażenia może dojść w przypadku, kiedy laseczki tężca przedostaną się do krwioobiegu. Źródłem zakażenia jest gleba zanieczyszczona odchodami zwierząt (np. koni). Tężec nie przenosi się bezpośrednio z człowieka na człowieka, czy ze zwierząt na ludzi.


Wrotami zakażenia są rany, szczególnie rozległe i głębokie. Okres wylęgania to przeciętnie 10 dni, jednak w zależności od rodzaju rany może być krótszy. Im krótszy czas wylęgania, tym gorsze jest rokowanie.


Objawem dominującym są skurcze mięśni: szczękościsk, skurcze mięśni karku, grzbietu, brzucha, kończyn. Typowy obraz to zaciśnięte zęby, plecy wygięte do tyłu w łuk. Choroba zwykle ma przebieg uogólniony, rzadko występują skurcze  obejmujące okolice wrót zakażenia. Śmiertelność wynosi 30-40%.


Zapobieganie – główne znaczenie mają szczepienia, tężec wchodzi w skład skojarzonych szczepionek dla dzieci –jest podawany w trzech dawkach w pierwszym roku życia, jedna dawka w drugim rż, następnie w szóstym, czternastym i dziewiętnastym. Dawki przypominające powinny być podawane co dziesięć lat szczególnie w przypadku osób z grup ryzyka, jak: osoby podróżujące za granicę, szczególnie do krajów o podwyższonym ryzyku, pracownicy leśni, straż graniczna, wojsko, osoby narażone na zranienia.


Osoby planujące podróż powinny o szczepieniach pomyśleć odpowiednio wcześnie przed wyjazdem. Po pełnym szczepieniu podstawowym odporność utrzymuje się przez dziesięć lat.


Wścieklizna (rabies) występuje na wszystkich kontynentach, najwięcej przypadków odnotowuje się w Azji (w Indiach, Tajlandii, na Filipinach), Afryce, Ameryce Południowej. Źródłem zakażenia są chore zwierzęta, jak psy, koty, nietoperze, zwierzęta leśne. Wirus jest przenoszony ze śliną zwierzęcia, do przeniesienia dochodzi przy ugryzieniu lub oślinieniu uszkodzonej skóry/błon śluzowych, szerzy się i namnaża w układzie nerwowym.


Czas wylęgania choroby to 1 do 3 miesięcy, ale sporadycznie może wynosić nawet kilka lat! Objawy choroby to:   wodowstręt,  gorączka, bóle głowy, niepokój, mogą występować napady szału, później dołączają się porażenia, czasami choroba przebiega bez fazy wstępnych objawów. Pacjenci giną w ciągu 4 -7 dni od pojawienia się pierwszych objawów. Nie istnieje skuteczne leczenie osób, u których doszło do wystąpienia objawów choroby.


Zapobieganie wściekliźnie ma bardzo duże znaczenie ze względu na prawie stuprocentową śmiertelność osób, u których dojdzie do rozwinięcia się choroby. W zapobieganiu rolę odgrywają masowe szczepienia zwierząt, w tym dzikich. Osoby narażone na pogryzienie przez zakażone zwierzęta powinny być zaszczepione, dotyczy to również osób wyjeżdżających za granicę do krajów, gdzie ryzyko jest duże. Schemat szczepienia to trzy dawki według schematu 0-7-21 dni, podanie dawki przypominającej po roku.


W przypadku podejrzenia kontaktu z zarażonym zwierzęciem należy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem, który oceni jak duże jest ryzyko. Zazwyczaj wdraża się szczepienie, a zwierzę poddawane jest dziesięciodniowej obserwacji.

 

Bibliografia:

Magdzik W., Naruszewicz-Lesiuk D., Zieliński A., Choroby zakaźne i pasożytnicze, alfa-medica press, Bielsko-Biała, 2004

 


 

Źródło: Katarzyna Trzpiel
Autor: Katarzyna Trzpiel
Data dodania: 2011-06-03 22:22:43
Data modyfikacji: 2019-06-17 19:11:00
Oceń
  • Currently 1.5/5 Stars.
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Wyślij znajomemu
Wyślij znajomemu
Wpisz adres e-mail osoby, do której chcesz wysłać informacje.

Informacja

Zaloguj się aby dodać komentarz.



REKLAMA
 
 
ISSN 2083-7852
Projekt i realizacja
UNIA EUROPEJSKA

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.