szukaj
Materiały filmowe Zobacz więcej
DSC_2085

DSC_2085

Data: 10.01.2011

W najnowszym numerze
W najnowszym numerze
REKLAMA
szukaj

Pielęgniarka epidemiologiczna edukuje (przykład z Wielkiej Brytanii)

Zespół epidemiologiczny w szpitalach Wielkiej Brytanii jest zorganizowany inaczej niż w Polsce. Podstawowa różnica polega na tym, że pielęgniarki zajmujące się epidemiologią pracują na każdym oddziale jako tzw. link nurse, co oznacza dodatkową funkcję oprócz pracy z pacjentem.

 

Do zadań pielęgniarki epidemiologicznej należy przekazywanie wiedzy pielęgniarkom oraz pozostałemu personelowi medycznemu, a także pacjentom i ich rodzinom. Szkolenia organizowane przez pielęgniarki epidemiologiczne odbywają się zwykle bezpośrednio na oddziale. Są bardzo potrzebne, gdyż jak pokazują badania, personel medyczny nie ma wystarczającej bieżącej wiedzy na tematy związane z zakażeniami szpitalnymi.


Pielęgniarki „link nurse” bardzo dobrze znają oddział i jego problemy, w tym epidemiologiczne, i potrzeby edukacyjne. Dzielenie się wiedzą nie musi być uciążliwe czy nudne ani dla szkolącego, ani dla szkolonych. Wszystko zależy od inwencji prowadzącego, który ma do dyspozycji różne możliwości: wykład, pogadankę, prezentację czy instruktaż bezpośrednio na stanowisku pracy. Niezwykle pomocne jest też angażowanie się zespołu w tematykę zakażeń.

 

Plany przykładowych szkoleń dla koleżanek z oddziału
1. Spotkanie na temat nosicielstwa MRSA:
-krótki wstęp zawierający podstawowe wiadomości (co to jest MRSA, gdzie występuje),
-czynniki sprzyjające przenoszeniu MRSA,
-badania sprawdzające, czy pacjent jest nosicielem; sposób pobierania i wysyłania materiału do laboratorium,


-postępowanie w przypadku wykrycia nosicielstwa,
-eradykacja, czy jest konieczna, ile razy można próbować zlikwidować nosicielstwo,
-podsumowanie najważniejszych wiadomości,
-zachęcenie do zadawania pytań,
-prezentacja materiałów na temat MRSA.


2. Wprowadzenie nowego sprzętu, np. zamkniętego systemu podawania leków i płynów dożylnych:
-wprowadzenie: cel stosowania tego rodzaju sprzętu, jego zalety, korzyści dla pacjenta i personelu,
-demonstracja nowego sprzętu,


-szczegóły związane z praktycznym zastosowaniem,
-zachęcenie do zadawania pytań,
-rozdanie materiałów, ulotek na temat sprzętu.


3. Wprowadzenie nowej procedury/standardu postępowania, np. postępowanie w przypadku wystąpienia biegunki u kilku pacjentów w tym samym czasie:
-wprowadzenie do tematu, wskazanie najczęstszych przyczyn biegunek (w W. Brytanii zwykle podejrzewa się bakterię Clostridium difficile),
-postępowanie z pacjentami, izolacja, pobieranie i wysyłanie materiału do badań,
-środki ochrony personelu: podwójne rękawiczki przy wykonywaniu czynności przy chorym z biegunką, ochronny fartuszek założony na mundurek,


-dokumentowanie wszystkich działań pielęgniarki i stanu pacjenta (ilość epizodów, wdrożone leczenie itp.),
-postępowanie ze sprzętem używanym przy chorym: baseny, kaczki, sprzęty medyczne (aparaty do mierzenia ciśnienia, termometry),
-edukacja pacjenta, wyjaśnienie zagrożeń i celowości postępowania zwiększającego jego bezpieczeństwo,
-zachęcanie do zadawania pytań.


4. Instruktaż przy łóżku chorego, np. zmiana opatrunku ssącego typu VAC
(uwaga: ponieważ pielęgniarka prezentuje wykonanie konkretnej czynności „na pacjencie”, wymagana jest zgoda pacjenta):
-w dyżurce:
--wytłumaczenie zasad postępowania oraz przypadków, w jakich stosuje się tego rodzaju opatrunek, pokazanie wszystkich materiałów używanych do zmiany opatrunku,
--przygotowanie stolika opatrunkowego.
-na sali chorych:


--uzyskanie ustnej zgody pacjenta na zmianę opatrunku w obecności innych pielęgniarek,
--wykonanie opatrunku według wcześniej wyjaśnionych zasad, tłumaczenie poszczególnych czynności,
--zakończenie czynności, sprzątnięcie wykorzystanych materiałów, wyrzucenie ich do odpowiednich pojemników.
-w dyżurce:
--odnotowanie wykonania opatrunku w dokumentacji pacjenta,
--podsumowanie.


Wprowadzenie nowej procedury czy standardu postępowania powinno być sprawdzone po ustalonym czasie audytem wewnętrznym. Chodzi głównie o prawidłowy przebieg danej czynności i wprowadzenie ewentualnych zmian.


W prowadzeniu edukacji epidemiologicznej pomocne są ulotki, plakaty, książki, czasopisma specjalistyczne. Najważniejsze jest jednak zaangażowanie pracowników, ich zainteresowanie tematem i podnoszeniem zasobu wiedzy.

 

Edukowanie pacjentów i ich rodzin
Do zadań zespołu epidemiologicznego poza szkoleniem personelu należy edukowanie pacjentów i ich rodzin (odwiedzających). To, co dla personelu jest oczywiste, często nie jest jasne dla pacjenta.


Oto przykładowy plan rozmowy z pacjentem i jego rodziną na temat zachowania zasad higieny przez pacjenta i osoby odwiedzające:
-wyjaśnienie celu pogadanki, którym jest bezpieczeństwo pacjenta i jego bliskich,
-rozmowa na temat bezpiecznych zachowań:


--pacjent: zachowanie higieny, używanie własnych przyborów toaletowych, higiena ciała dwa razy dziennie, higiena jamy ustnej, mycie rąk po skorzystaniu z toalety itp.,
--rodzina: zostawianie ubrań w szatni, unikanie siadania na łóżku chorego, przynoszenie do szpitala tylko niezbędnych rzeczy, postępowanie z rzeczami chorego, np. bielizną do prania (nie powinna być prana razem z rzeczami osób zdrowych),
-zachęcenie do zadawania pytań,


-wskazanie miejsca, gdzie są dostępne na oddziale ulotki informacyjne dla pacjentów.
Szpital i inne placówki medyczne to często jedyne miejsca, gdzie pacjent i jego bliscy mogą dowiedzieć się więcej na tematy związane ze zdrowiem. Dlatego warto wykorzystać nawet krótkie chwile w czasie wykonywania innych czynności na rozmowę i zainteresowanie naszego podopiecznego tymi zagadnieniami. W placówkach, gdzie pacjenci przebywają długo, np. na oddziałach rehabilitacyjnych, można przeprowadzać krótkie pogadanki równocześnie dla większej liczby pacjentów.


Na oddziale powinno być wyznaczone miejsce, gdzie są prezentowane plakaty, ulotki z informacjami medycznymi, a pacjenci poinformowani, gdzie mogą je znaleźć. Materiały te powinny być aktualizowane.

 

Zakażenia szpitalne dotyczą zarówno personelu, jak i pacjentów. Ich skutki są dobrze znane. Ważne jest, abyśmy wiedzieli, co robić, żeby ograniczyć ich szanse na rozprzestrzenianie się, oraz żebyśmy dzielili się tą wiedzą z innymi.


Katarzyna Trzpiel

 

Artykuł ukazał się w MPIP nr 5.2010

Data dodania: 2011-11-23 19:54:34
Data modyfikacji: 2011-12-01 14:28:40
Oceń
  • Currently 1.5/5 Stars.
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Wyślij znajomemu
Wyślij znajomemu
Wpisz adres e-mail osoby, do której chcesz wysłać informacje.

Informacja

Zaloguj się aby dodać komentarz.



REKLAMA
 
 
ISSN 2083-7852
Projekt i realizacja
UNIA EUROPEJSKA

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.